Van Bogor naar Bandoeng was een lange rit van zo’n 5 uur. We vertrokken op tijd, maar het verkeer is hier gekkenwerk. Zo ongelofelijk druk! Brommers halen van alle kanten in en voor de rest schuiven busjes en auto’s telkens over de lijnen van de weghelften om driedubbeldik langs elkaar in te halen. Je moet om hier te kunnen rijden heel tolerant en geduldig zijn. Je kunt rustig een kwartier achter een vrachtwagen blijven hangen omdat je er telkens niet voorbij komt. De enige personen die direct voorrang krijgen zijn hoge officieren. We kwamen langs de plek waar de commando’s getraind worden en werden daar diverse keren naar de kant van de weg gebonjourd door auto’s met sirenes en daar achteraan wagens met daarop het aantal sterren van de inzittende generaal e.d.
We reden door de Pucakpas. O.a. Theevelden waren er te zien, maar helaas hebben we weinig gestopt om hier foto’s te maken. Op een gegeven moment reden we door een dorp dat helemaal wit uitgeslagen was van de kalk die vlakbij gedolven werd en verwerkt. Je snapt bijna niet dat er nog mensen willen wonen, maar ja, als daar werk voor je te vinden is... Onze chauffeur vertelde dat de mensen financieel gecompenseerd zijn voor alle longaandoeningen e.d. Alsof het dan goed is...
Al met al een lange rit en laat in de middag kwamen we in Bandoeng aan. We zitten hier in het Savoy Homann Hotel, dat in Art Deco stijl is gebouwd. Dat vind je in deze hele buurt, uit de tijd van het kolonialisme. Een mooie wijk. De woningen hier en van de Nederlandse kolonisten zijn beschermd gezicht. Alles moet in de oude stijl blijven.
Overigens kwamen we aan bij het hotel en konden we niet voor de deur afgezet worden omdat er allemaal hoge gasten werden ontvangen. Er was een vierdaagse bijeenkomst met een belangrijke imam. De gang zag zwart (of eigenlijk wit van al die gewaden) met moslims op hun mooist. Het leek wel Suikerfeest. In een enorme zaal zaten veel mannen en voor de ramen keken vrouwen mee. Toen we ‘s avonds naar buiten gingen om ergens te gaan eten moesten we ons eerst door een haag mensen heen wringen, vervolgens vele militaire bewaking passeren en toen we buiten kwamen leek het wel of we op de rode loper liepen voor een gala,zoveel mensen en fotografen.
Helaas konden we het restaurant dat Tatang ons had aangeraden niet vinden en tenslotte eindigden we in een ...Italiaans restaurant! Met serieus lekkere pasta.
Waar we hier wel telkens bij het eten tegen aan lopen is dat de menukaarten voor 80% niet kloppen met de realiteit. We maken nu aldoor een keus, dan een tweede optie en ook nog een derde optie. Want bijna altijd is het gerecht ‘sold out’ .
Sowieso moeten we er aan wennen dat mensen hier heel omzichtig zijn en lang zo direct niet als wij Hollanders.
Als Tatang het over de oorlog met ons heeft dan zegt hij bijvoorbeeld dat de Jappen ‘niet zo aardig’ waren voor de Nederlanders. Nogal een understatement als je de erevelden bezoekt.
Voordat we naar het hotel reden hebben we eerst een bezoek gebracht aan een anklung voorstelling. We kregen een erg ingekorte versie van een wajang poppenspel te zien, met op de achtergrond de gammalan muziek. Heel traditioneel, deze muziek in een toonladder van 5 tonen. Daarna kwamen er allemaal kinderen het podium op de Angklung school zitten. Anglung is traditionele muziek op een bamboe instrument. Bamboe stokken van een bepaalde lengte en dikte staan in een raamwerken gemonteerd . Door er mee te schudden maakt het een mooi geluid. Elke Angklung is 1 toon. Soms hadden de kinderen meerdere angklungs. De kinderen speelden wat Indonesische melodieën van de diverse streken in Indonesië. Een paar kinderen dansten er ook regionale dansen bij.
En daarna was het de beurt aan ons als publiek. Iedereen kreeg een Angklung in handen. Eerst er goed mee leren schudden: kort, langer, lang. Op elke Angklung stond een getal van 1 tot 10. Voor elk getal had de docent een handgebaar. Als jouw nummer gebaard werd moest je je Angklung schudden. En zo ontstaat er zonder veel oefenen mooie muziek. Verrassend hoe snel iedereen het onder de knie heeft en hoe snel het tot resultaat leidt. We genoten er allemaal van! Zoals de presentator concludeerde: muziek maakt je blij en verenigt de mensen. We kwamen er helemaal enthousiast vandaan.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten