Drie dagen in Indonesië en nog geen tijd gehad om te schrijven. Dus nu een verlate start.

De vlucht naar Jakarta verliep voorspoedig en op het nieuwe vliegveld Soekarno Hatta werden we opgewacht door Tatang, onze chauffeur tijdens ons verblijf op Java. Hij reed ons rechtstreeks naar Bogor, het vroegere Buitenzorg. Hier hebben oma, mama en opa bijna een jaar gewoond aan de Beatrixlaan.

We kwamen te vroeg aan om te kunnen inchecken, dus eerst hebben we in de mall naast het hotel de Starbucks bezocht. Deze eerste dag was vooral een bijkom dag. Niets gepland, gewoon een beetje bijkomen aan het zwembad en ‘s avonds eten in het hotel.

Dat laatste hadden we beter niet kunnen doen. We waren de enige gasten en het eten was smakeloos en lauw. Niet voor herhaling vatbaar dus.

De volgende dag stond een bezoek aan de botanische tuinen op het programma en een kijkje in de vroegere Beatrixlaan. We kregen een gids mee, Didi. Hij deed meteen het voorstel om het programma uit te breiden met een paar andere uitstapjes.

En zo kwam het dat we eerst op een lokale markt belandden. Didi liet ons van alles proeven. Heerlijke vruchten, maar de namen heb ik niet onthouden. Er was een vrucht bij die een schil had die op een slangenhuid leek. Was lekker, zoetig en schijnbaar goed tegen eventuele diarree. Altijd goed om te weten in dit soort landen!

Vervolgens nam hij ons de kampong in naar een tofu-fabriekje. In een heel krappe snikhete ruimte stonden mannen sojabonen te weken, malen en koken. Vervolgens in kleine blokjes gesneden in pakjes van 5 stuks verpakt. Hiermee zie je heel veel straatverkopers tussen de auto’s doorlopen om het aan de man te brengen.

Daarna door naar een wajangpoppen-maker. Het hele gezin werkte in dit bedrijfje mee: koppen snijden, kleding voor de poppen maken, de poppen beschilderen. We kregen kort wat uitleg over de poppen. Degene met lichte gezichten zijn de goeden, degene met rode koppen en grote tanden zijn de slechteriken. De verhalen die met de poppen gespeeld worden kunnen wel 7 uur duren. Tijdens het poppenspel staan de goeden links opgesteld en de slechten rechts. Hester had zich voorgenomen 2 poppen mee naar Nederland te nemen, dus heeft ze die gelijk aangeschaft.

Ik denk dat Didi met zijn extra uitstapjes naast ons programma leuk provisie heeft gehad.

Het was inmiddels tijd om te lunchen. Dit keer hebben we heel smakelijke nasi gegeten. Biertje erbij is not done in dit zeer islamitische land. Dus het wordt al gauw een colaatje. Wat ik lastig vind is hoe om te gaan met groenten en fruit. Het liefst zou ik het allemaal opeten, maar de kans dat het door het water is gehaald is te groot. Toch maar niet doen, maar ik heb het gevoel vitamines tekort te krijgen.

Halverwege de middag was het dan toch eindelijk zover dat we in de Botanisch Tuin kwamen. Didi liet ons diverse mooie plekken zien: de orchideeen tuin, de bamboetuin, de cactustuin en een deel met bomen met enorme groot uitlopende stammen. Het paleis in de tuin wordt bewoond door de minister president, daar kon je alleen vanaf een afstand naar kijken. Het park is 80 hectare groot, dus je kunt er heel veel tijd doorbrengen. Er is ook nog een kleine Hollandse begraafplaats te vinden uit de 19e eeuw. Didi liet ons af en toe ook zien hoe hij als kind speelde met wat er voor handen was in het park. Een heel vernuftig spelletje met 2 bloemetjes, waarbij de ene bloem met uitsteekseltjes het andere bloemetje deed opwippen. Net een sprinkhaan die wegspringt. Later plukte hij ergens drie bladeren af.In een blad legde hij een soort knoop, de andere twee legde hij half over elkaar heen en de lange stelen ervan knakte hij op een paar plekken. Met een paar bewegingen had hij een wajangpop gemaakt van blad en hij kon er ook nog leuk mee spelen! Hij was heel onderhoudend!

Het slot van de tocht ging langs de vroegere Beatrixlaan. Die heet nu JL.Cikuray. Met een paar foto’s in de hand uit oma’s fotoboek probeerden we het huis te herkennen. Nummer 43 waarop oma en ma gewoond hebben was nogal slecht onderhouden. 

Het straatje zelf is best mooi, met mooie huizen en door bewakers beveiligd. We waren er niet helemaal zeker van of het huis dat we zagen hetzelfde was als van de foto’s, maar volgens Tatang was dit echt de Beatrixlaan. Het gaf ons in elk geval wel een idee van hou ze destijds gewoond hebben. Echt op loopafstand van de Botanische Tuin, dus we konden ons goed voorstellen dat oma daar graag met ma in de kinderwagen rondwandelde.

Moe maar voldaan kwamen we weer in ons hotel aan. ‘S avonds een klein hapje gegeten en rond tienen weer naar onze kamers om lekker te gaan slapen. Morgen een lange rit op het programma!