We vertrokken op tijd op onze tweede dag op Flores want we hadden een lange rit voor de boeg en we begonnen met een beklimming van de vulkaan de Kelimutu. Deze staat bekend om de drie kleuren kratermeren. Hierover had oma vroeger wel eens verteld, dus zij heeft hier waarschijnlijk ook ooit een keer gelopen. Volgens de legenden is het donkere meer voor geesten van de oude mensen, de lichtblauwe voor die van kinderen en de donkerder blauwe voor de slechterikken. Overigens verschillen de kleuren in de meren nogal eens, afhankelijk van het mineraalgehalte van de vulkaan. Deze keer waren er echt prachtig onderscheidende kleuren te zien. Het was een hele klim naar de top. Weliswaar met traptreden, maar ook dat is heel zwaar. Gelukkig was de hitte niet zo erg. Het was rond de 18 graden, ideaal loopweer dus. De gids vond het maar berekoud. Hij had ons geadviseerd warme kleding mee te nemen, maar dat was niet echt nodig geweest. Het waaide wel heel hard op de top maar het was toch nog steeds aangenaam.
Later op de dag zat ik foto’s op mijn camera terug te kijken, en toen leek het alsof alle foto’s van deze dag waren gewist! Echt balen dus, want dit was een van de hoogtepunten van Flores. Na een tijdje legde ik mij erbij neer en bedacht dat ik nog altijd de beelden in mijn hoofd had! Gelukkig bleek uiteindelijk bij het importeren van foto’s naar mijn IPad dat ze toch nog op het sd-kaartje stonden, dus was er niets verloren gegaan. (En anders had ik natuurlijk ook nog de foto’s die mijn zus gemaakt heeft. Dat is het fijne van samen reizen: je kunt elkaar nog eens op de foto zetten en foto’s uitwisselen.)
We gingen weer verder op weg want we hadden nog uren te gaan naar ons volgende adres. Ik verbaas me over hoe rijk(er) en arm door elkaar wonen. De een heeft een huis van cementblokken, soms zelfs glad gepleisterd en in felle kleuren geverfd. De buurman kan een huisje van rieten matten en bamboe hebben. In de streek waar we nu reden, omgeving Ende, was het erg vervuild om de huizen heen en langs de weg. Overal plastic flessen en andere rommel. Degenen die het wel netjes rond hun huisje maken doen dat vooral door te vegen en te verbranden. Dus overal vuurtjes en rook. In de omgeving van Ende was het ook ineens weer islamitisch. Moskeeën, vrouwen met hoofddoek e.d. In tegenstelling tot eerder, waar het meer katholiek was.
De gids vertelde ons dat op het eiland diverse dialecten worden gesproken. Maar op de basisschool krijgen de leerlingen les in het officiële Bahasa Indonesia. Tot de derde klas wordt er ook in het dialect les gegeven.
Jongeren vertrekken vaak van Flores naar Java omdat daar meer werk te vinden zou zijn dan op Flores. De mensen hebben hier weinig inkomstenbronnen. Ze leven vooral van de landbouw: wat rijst, maar vooral ook cashewnoten, macadamia’s, mais, groenten. In tegenstelling tot Java bezit men hier vaak wel zelf een huis en wat grond. In die zin is men niet arm. Maar het is hier echt leven van dag tot dag.
We lunchten langs een strand dat bekend staat om zijn blauwe stenen. Deze worden ook verzameld door de lokale bewoners en verkocht voor zwembaden, in huizen en traptredes bijvoorbeeld. De stenen zijn inderdaad mooi blauw, maar vooral als ze nat zijn. Droog valt het minder op.
Op een bepaalde manier zit er wel veel rust in de manier van leven hier. Niemand is hier gehaast, ook niet in het verkeer. er is ook gewoonweg minder verkeer als op Java en Bali. Als je langs de huisjes rijdt zit er altijd wel iemand voor de deur of op een platje buiten. Eerlijk gezegd zie je weinig mensen echt aan het werk. Maar dat kan ook het beeld zijn van het eind van de dag als iedereen weer thuis is van het werken op het veld.
In het stuk dat we reden van Moni naar onze bestemming Riung werd de weg steeds beroerder. We waren buiten het nationale park en meteen werd de weg heel smal. In Nederland zou je het een eenrichtingsstraatje noemen, of zelfs een fietspad. De weg brokkelt overal af aan de randen in middenin zitten soms ook enorme gaten. Het is dus slalommen, elkaar ontwijken, door onvermijdelijke diepe gaten heen hobbelen. En veel stijgen en dalen. het busje kan het maar net aan. De reis duurde voor ons gevoel eindeloos. Tot overmaat van ramp hield de airco er ook mee op. Zweten dus en meehobbelen. Een brug was onder constructie, dus we werden omgeleid. De tocht begon steeds meer op Paris-Dakar te lijken. Dwars door het zand, over een onmogelijk smal bruggetje, en ook een keer door de rivier heen. Grappige plek daar want iedereen reed er zijn auto of brommer het water in en ging die daar wassen. Maar het leek wel het eind van de wereld te zijn.
Eenmaal weer op de ‘normale’ weg werd het landschap steeds schraler. Tot nog toe reden we door bosachtig landschap tussen de palmbomen, bananenbomen e.d. Maar nu werd het een kurkdroog gebied met gele berghellingen. De huisjes die we tegenkwamen werden steeds armoediger. Bamboehuisjes die op grote kale zwarte zandvlaktes stonden. De mensen hier leven van de geiten. De grond is zo schraal dat hier niets verbouwd kan worden. Bovendien is het dit jaar ook erg droog geweest. Normaal gesproken zou nu het regenseizoen al zijn begonnen, maar er is nog niets van te merken. Nog steeds hoge temperaturen en een hoge luchtvochtigheid.
Doodmoe kwamen we aan in Riung. Ons onderkomen was verrassend in een tuin gelegen met mooie planten en bloemen. De kamers waren functioneel, maar enorm kaal. Een bed en een tafel om je tas op te zetten. Qua vierkante meters wel erg ruim. Een betegelde vloer, twee lichtpunten aan het plafond. Een douche waar twee straaltjes uit kwamen en een toilet waarvan de stortbak niet meer volliep. Na alle verwennerij op Java en Bali is het echt wel even omschakelen.
Maar het restaurantje was heel gezellig. De eigenaar was een rastaman. Bob Marley hing aan de muur en er draaide reggaemuziek. Het geeft je een enorm slowdown gevoel. We kwamen ook een groep Duitse toeristen tegen die dezelfde route volgen als wij. De vorige dag zaten zij ook in Moni en nu dus in Riung. Die zullen we nog wel een paar keer tegenkomen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten